Związek między egzystencją a sztuką w dzisiejszych czasach

W kategoriach egzystencjalnych życie jest naznaczone niepewnością. Ponadto w najnowszej historii zanikały wszystkie kody, które w ogólny sposób, wyznaczały reguły interpretacji naszej egzystencji.
Życie coraz bardziej zdaje się być rozległym i tajemniczym terenem. Nie posiadamy już z góry założonego systemu wartości, którego moglibyśmy użyć i może to wydawać się niepokojącą sytuacją, jednakże uważam, iż daje nam to dużą swobodę do osobistej interpretacji egzystencji.
Jeżeli zdołamy zignorować presję ideologiczną sił politycznych, ekonomicznych i medialnych, które nie dostarczają kodów etycznych, możemy pogłębić naszą świadomość i zbudować życie, o osobistym charakterze. Kiedy zaakceptujemy niepojętość egzystencji wzrośnie intensywność naszego życia. W tym sensie odnajduję  podobieństwo w fakcie istnienia oraz tworzenia sztuki.
W dzisiejszych czasach w sztuce także zniknęły powszechne dogmaty. Nie istnieją już nadrzędne nurty, głoszące wspólną ideologię. Czasy wspólnych manifestów już minęły a artysta konfrontuje się ze światem sztuki w pojedynkę. Tak samo jak w przypadku poczucia egzystencjalnej pustki tak i brak określonych nurtów z którymi można by się identyfikować stwarza okazję do indywidualnego zmierzenia się z taką sytuacją. W sztuce otrzymuje się wolność do możliwości pracy w sposób, który autor uzna za najbardziej odpowiedni i dzięki temu relacja między nim a dziełem jest bardziej bezpośrednia.
Chciałbym wierzyć, że kryzys socjalny i ekonomiczny, który odgrywa główną rolę w naszych czasach, przywróci sztuce głębię a kulturze jej znaczenie w społeczeństwie. 



 ......

Relación entre la existencia y el arte en la época actual

En términos existenciales la vida está marcada por la incertidumbre. Además, en la historia reciente han ido desapareciendo todos los códigos que, de una forma general, marcaban las pautas para interpretar la existencia.
La vida cada vez más parece un terreno vasto y misterioso. Ya no tenemos un sistema de valores preconcebido que podamos utilizar, pero a pesar de que esto pueda parecer una situación angustiosa, considero que esto nos da una gran libertad para interpretar la existencia de forma personal. Si conseguimos ignorar la presión ideológica de los poderes políticos, económicos y mediáticos – los cuales no proporcionan verdaderos códigos éticos- podemos ser lúcidos y construir una vida con carácter propio. Al mismo tiempo que si aceptamos que la existencia es incomprensible, la intensidad de nuestra vida será mayor.
En el arte puedo ver una relación directa con los planteamientos anteriormente citados. Considero que el hecho de vivir y de crear comparten características semejantes. Actualmente en el arte también han desaparecido los dogmas generalizados. Ya no existen grandes movimientos que proclamen una ideología común. La época de los manifiestos compartidos ha quedado atrás y el artista se enfrenta al mundo del arte desde una posición solitaria. Al igual que ocurre con el vacío existencial, en la ausencia de corrientes definidas con las que identificarse, surge la oportunidad de afrontar tal situación desde una perspectiva personal; se obtiene la libertad de poder trabajar con los parámetros que uno crea conveniente y la relación del autor con la obra es más directa. Me gustaría pensar que la crisis social y económica que protagoniza nuestro presente devolverá al arte su carácter vital, situando la pura necesidad de crear en un primer plano y relegando a un segundo lugar los demás intereses.